WIOSNA USZLACHETNIA - 17.XII.2008
Zbyszek Nastarowicz jest jedną z najbardziej nieszablonowych osób, które kiedykolwiek wstąpiły w szeregi Wiosennych wolontariuszy. Człowiek o wielu twarzach: dziennikarz obywatelski w Wiadomościach24.pl, wokalista Teatru Miejskiego, organizator eventów, ale przede wszystkim – wielki społecznik. Altruizm ma we krwi; jego przyjaciele śmieją się, że prowadzi życie misyjne. Nam dał się poznać jako osoba, dla której nie ma rzeczy niemożliwych. To dzięki niemu w kwietniu cały Sieradz pokochał Wiosenną Kampanię na rzecz uśmiechu, a PACZKA w województwie łódzkim uszlachetnia już od dwóch lat!
Kiedy trafiłeś do WIOSNY?
To było w 2007 roku, kiedy to Ula Smuła znalazła namiary na mnie w centralnym biurze wolontariatu. Zostałem wtedy liderem PACZKI w województwie łódzkim. W tym roku „awansowałem” na koordynatora regionu
Co należy do obowiązków koordynatora regionalnego? Czy ta funkcja to duża odpowiedzialność?
W ramach moich obowiązków musiałem stworzyć zaplecze logistyczne na terenie regionu, powołać Radę Regionu, znaleźć liderów w poszczególnych miastach, rozreklamować PACZKĘ w lokalnych mediach, szkołach, parafiach oraz regionalnych instytucjach. Dodatkowo szkoliłem liderów i odpowiadałem za ich poczynania. No i oczywiście stały kontakt z darczyńcami. Więc było tego trochę :) Co do odpowiedzialności – to uważam, że jest ona duża, bo jednak ci wszyscy ludzie, którzy się tak bardzo angażują w akcję, są niejako pod moją "opieką".
Dlaczego uważasz, że warto zaangażować się w akcję?
Uważam po prostu, że warto pomagać innym. Jeżeli ktoś tego nigdy nie robił, to niech chociaż raz spróbuje – to wciąga. Do tej pory na różne sposoby pomagałem dzieciom, a dzięki PACZCE ta pomoc jest dostępna nie tylko dla nich, ale również dla całych rodzin czy ludzi samotnych i schorowanych.
Czy zdarzyły Ci się jakieś trudne chwile w akcji?
Najtrudniejsze chwile to takie, kiedy musimy „walczyć” o darczyńców, bo brakuje ich dla jakiejś rodziny. Wtedy następuje stan podwyższonej gotowości. Trudnym momentem było na przykład odejście PR-owca z mojej Rady Regionu. Musiałem wiele funkcji przejąć na siebie. Gdyby nie Ula, inni koordynatorzy i przyjaciele, a szczególnie mój szkoleniowiec Dominik – to byłoby naprawdę ciężko.
Co Cię zaskoczyło w trakcie akcji?
Niesamowite jest zaangażowanie wolontariuszy, biorących udział w PACZCE. Na przykład Tomek i Monika ze Skierniewic piszą: Co mamy robić? Nie mamy darczyńców, a chcemy, aby wszyscy dostali pomoc. Oni na to zasługują! – i zaczyna się stawanie na głowie, żeby znaleźć pomoc. Albo list od Sylwii z Rawy Mazowieckiej: Zbyszek, czy jak znajdą się darczyńcy dla rodzin, to zezwolisz, abym jeszcze kilka wpisała do bazy?.. Ta jej ogromna radość, że może uda się komuś pomóc dodatkowo. Takie listy i te niesamowite chwile, jakich doświadczam w trakcie akcji, powodują, że pomimo zmęczenia i swoich codziennych obowiązków nie tracę energii do dalszych działań. Kilka dni temu na przykład, kiedy już traciliśmy nadzieję, że uda się zorganizować pomoc dla części rodzin z naszego województwa, Ula Smuła zadzwoniła i powiedziała, że skierowała do mnie darczyńców z mazowieckiego. I rzeczywiście – jeszcze tego samego dnia zaczęli do mnie dzwonić ludzie z Warszawy z ofertami pomocy... CUD :)
Największe wzruszenie podczas akcji?
Po ubiegłorocznej akcji zatrzymuje mnie na ulicy kobieta – ze łzami dziękuje za święta i ściska z radości. Takich chwil było i jest mnóstwo... W tamtym roku na przykład zadzwonił do nas młody mężczyzna, chciał zostać darczyńcą w akcji. Przyjechał autobusem – odebraliśmy go z dworca PKS, po czym wszedł do marketu i wyszedł z kilkunastoma wypchanymi po brzegi reklamówkami. Pojechaliśmy razem do rodziny. Później okazało się, że jeszcze długo po akcji pomagał tej rodzinie finansowo.
Czy w przyszłym roku również zamierzasz włączyć się do akcji?
Jasne, nie wyobrażam sobie, żebym w przyszłym roku nie koordynował PACZKI w moim województwie. Mam nadzieję, że uda się pomóc jeszcze większej liczbie osób.
Rozmawiała Joanna Kłosowska
powrót
Kiedy trafiłeś do WIOSNY?
To było w 2007 roku, kiedy to Ula Smuła znalazła namiary na mnie w centralnym biurze wolontariatu. Zostałem wtedy liderem PACZKI w województwie łódzkim. W tym roku „awansowałem” na koordynatora regionu
Co należy do obowiązków koordynatora regionalnego? Czy ta funkcja to duża odpowiedzialność?
W ramach moich obowiązków musiałem stworzyć zaplecze logistyczne na terenie regionu, powołać Radę Regionu, znaleźć liderów w poszczególnych miastach, rozreklamować PACZKĘ w lokalnych mediach, szkołach, parafiach oraz regionalnych instytucjach. Dodatkowo szkoliłem liderów i odpowiadałem za ich poczynania. No i oczywiście stały kontakt z darczyńcami. Więc było tego trochę :) Co do odpowiedzialności – to uważam, że jest ona duża, bo jednak ci wszyscy ludzie, którzy się tak bardzo angażują w akcję, są niejako pod moją "opieką".
Dlaczego uważasz, że warto zaangażować się w akcję?
Uważam po prostu, że warto pomagać innym. Jeżeli ktoś tego nigdy nie robił, to niech chociaż raz spróbuje – to wciąga. Do tej pory na różne sposoby pomagałem dzieciom, a dzięki PACZCE ta pomoc jest dostępna nie tylko dla nich, ale również dla całych rodzin czy ludzi samotnych i schorowanych.
Czy zdarzyły Ci się jakieś trudne chwile w akcji?
Najtrudniejsze chwile to takie, kiedy musimy „walczyć” o darczyńców, bo brakuje ich dla jakiejś rodziny. Wtedy następuje stan podwyższonej gotowości. Trudnym momentem było na przykład odejście PR-owca z mojej Rady Regionu. Musiałem wiele funkcji przejąć na siebie. Gdyby nie Ula, inni koordynatorzy i przyjaciele, a szczególnie mój szkoleniowiec Dominik – to byłoby naprawdę ciężko.
Co Cię zaskoczyło w trakcie akcji?
Niesamowite jest zaangażowanie wolontariuszy, biorących udział w PACZCE. Na przykład Tomek i Monika ze Skierniewic piszą: Co mamy robić? Nie mamy darczyńców, a chcemy, aby wszyscy dostali pomoc. Oni na to zasługują! – i zaczyna się stawanie na głowie, żeby znaleźć pomoc. Albo list od Sylwii z Rawy Mazowieckiej: Zbyszek, czy jak znajdą się darczyńcy dla rodzin, to zezwolisz, abym jeszcze kilka wpisała do bazy?.. Ta jej ogromna radość, że może uda się komuś pomóc dodatkowo. Takie listy i te niesamowite chwile, jakich doświadczam w trakcie akcji, powodują, że pomimo zmęczenia i swoich codziennych obowiązków nie tracę energii do dalszych działań. Kilka dni temu na przykład, kiedy już traciliśmy nadzieję, że uda się zorganizować pomoc dla części rodzin z naszego województwa, Ula Smuła zadzwoniła i powiedziała, że skierowała do mnie darczyńców z mazowieckiego. I rzeczywiście – jeszcze tego samego dnia zaczęli do mnie dzwonić ludzie z Warszawy z ofertami pomocy... CUD :)
Największe wzruszenie podczas akcji?
Po ubiegłorocznej akcji zatrzymuje mnie na ulicy kobieta – ze łzami dziękuje za święta i ściska z radości. Takich chwil było i jest mnóstwo... W tamtym roku na przykład zadzwonił do nas młody mężczyzna, chciał zostać darczyńcą w akcji. Przyjechał autobusem – odebraliśmy go z dworca PKS, po czym wszedł do marketu i wyszedł z kilkunastoma wypchanymi po brzegi reklamówkami. Pojechaliśmy razem do rodziny. Później okazało się, że jeszcze długo po akcji pomagał tej rodzinie finansowo.
Czy w przyszłym roku również zamierzasz włączyć się do akcji?
Jasne, nie wyobrażam sobie, żebym w przyszłym roku nie koordynował PACZKI w moim województwie. Mam nadzieję, że uda się pomóc jeszcze większej liczbie osób.
Rozmawiała Joanna Kłosowska
powrót